Chcesz zaszczepić się przed podróżą?

Zasięgnij porady medycznej i sprawdź, gdzie znajduje się najbliższa placówka medycyny podróży.




DOKĄD JEDZIESZ? SPRAWDŹ,
NA CO SIĘ ZASZCZEPIĆ!

Wybierz z listy kraj, który Cię interesuje i dowiedz się przed jakimi chorobami warto się zabezpieczyć.



sprawdź

PROGRAM EDUKACYJNY
BIURO PODRÓŻY PRZYJAZNE ZDROWIU TURYSTY
Aby znaleźć biura biorące udział w programie edukacyjnym, skorzystaj z poniższej wyszukiwarki.




Wyszukiwarka
Aby szybciej znaleźć interesujące Cię treści, skorzystaj z wyszukiwarki

NEWSLETTER

Chcesz być na bieżąco?
Zapisz się do naszego newslettera!

CHOROBY TROPIKALNE

Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A)


Opis choroby


Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A) to choroba układu pokarmowego, wywoływana przez wirusa zapalenia wątroby typu A. Może przebiegać bezobjawowo, ze średnim nasileniem albo mieć przebieg bardzo ciężki. Ostre wirusowe zapalenie wątroby charakteryzuje się nagłym początkiem: gorączka, złe samopoczucie, nudności i dyskomfort w jamie brzusznej; w ciągu kilku dni rozwija się żółtaczka. Zakażenie u bardzo małych dzieci jest zwykle łagodne lub bezobjawowe; starsze są bardziej narażone na wystąpienie objawów. U osób dorosłych choroba ta przebiega ciężej, a pełne odzyskanie zdrowia może trwać kilka miesięcy. Choroba przenoszona jest drogą pokarmową (poprzez spożycie zakażonej wody, lodu, owoców morza wyłowionych z zakażonych zbiorników wodnych, surowych owoców, warzyw, nieugotowanej żywności zakażonej podczas przygotowywania lub serwowania) lub przez bezpośredni kontakt z osobą zakażoną.

 

 

Występowanie


WZW A jest chorobą występującą praktycznie na całym świecie. Podobnie jak w przypadku duru brzusznego ryzyko zachorowania jest wyższe tam, gdzie występują złe warunki higieniczne i sanitarne.

 

 

Ryzyko dla podróżujących


Grupą szczególnie narażoną na WZW A są nieuodpornieni turyści wybierający się do krajów rozwijających się. Do takich krajów zalicza się również północne kraje Afryki, np. Egipt, do którego podróżuje wielu Polaków. Ryzyko zachorowania jest szczególnie duże u turystów wybierających się na obszary o złych warunkach sanitarnych i niedostatecznej kontroli wody pitnej.

 

 

Profilaktyka


Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania WZW A jest szczepienie ochronne przed wyjazdem. Podczas pobytu w krajach o szczególnie niskich standardach sanitarnych należy również przestrzegać zasad bezpiecznego spożywania posiłków i napojów, zgodnie z zasadą „zaparz, ugotuj, obierz albo zapomnij”.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.

 


Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B)

 

Opis choroby


Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) to ciężka choroba, wywoływana przez wirus zapalenia wątroby typu B. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt skaleczonej skóry lub błon śluzowych z zarażoną wirusem krwią lub innymi wydzielinami. Dzieje się tak w przypadku kontaktów seksualnych bez zabezpieczenia, przy transfuzji zakażonej krwi lub preparatów krwiopochodnych, przy używaniu zanieczyszczonych igieł oraz strzykawek. Istnieje również potencjalne ryzyko zakażenia WZW B w przypadku innych czynności przebiegających z przerwaniem ciągłości skóry, w tym: akupunktura, piercing, wykonywanie tatuażu. Większość ostrych przypadków WZW B jest bezobjawowa lub przebiega w sposób łagodny, przez co pozostaje nierozpoznana. Objawowa postać choroby charakteryzuje się utratą apetytu, nudnościami, wymiotami, bólami stawów oraz wysypką, może się także rozwinąć żółtaczka. Przewlekła postać WZW B rozwija się u poniżej 5% dorosłych osób zakażonych, co w konsekwencji w niektórych przypadkach prowadzi do marskości i/lub raka wątroby w późniejszych latach.

 

 

Występowanie


Wirus WZW B występuje na całym świecie, ale ryzyko zachorowania jest zróżnicowane. Najniższe ryzyko występuje w krajach rozwiniętych Ameryki Północnej, Północnej i Zachodniej Europie, Australii i Nowej Zelandii.

 

 

Ryzyko dla podróżujących


Czynnikami decydującymi o poziomie ryzyka zakażenia WZW B podczas podróży są: powszechne występowanie choroby w danej populacji, kontakt z krwią i płynami ustrojowymi osoby zarażonej w czasie pobytu oraz czas trwania podróży. Najbardziej ryzykowne z punktu widzenia zakażenia są interwencje zdrowotne (medyczne, dentystyczne), które pociągają za sobą ryzyko bezpośredniego kontaktu z ludzką krwią lub płynami ustrojowymi, a także kontakty seksualne.

 

 

Profilaktyka


Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania WZW B jest szczepienie. Ponadto podczas zagranicznego pobytu należy unikać czynników potęgujących ryzyko zakażenia.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.


Błonica

 

Opis choroby


Błonica jest ostrą bakteryjną chorobą, wywoływaną przez produkujące toksyny bakterie Corynebacterium diphtheriae. Jest przenoszona drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt z chorym bądź nosicielem. Błonica atakuje błony śluzowe dróg oddechowych, skórę, rzadziej inne części ciała (oczy, nos, narządy płciowe). Skórna postać błonicy spowodowana przez Corynebacterium ulcerans występuje często w krajach tropikalnych i może być źródłem błonicy gardła, która z kolei może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i śmierci.

 

 

Występowanie


Błonica występuje na całym świecie, niemniej jednak bardzo rzadko w krajach uprzemysłowionych, dzięki powszechnemu stosowaniu rutynowych szczepień przeciw tej chorobie. Aktualnie występuje ona endemicznie w wielu krajach Azji, Południowego Pacyfiku, Bliskiego Wschodu, w Europie Wschodniej, na Haiti i Dominikanie. Od 2011 epidemie błonicy występowały w Indonezji, Tajlandii i Laosie.

 

 

Ryzyko dla podróżujących


Błonica jest potencjalnie zagrażającą życiu chorobą, a poważne, przewlekłe powikłania mogą wystąpić u osób nie w pełni uodpornionych. Błonica dużo częściej występuje w tych rejonach świata, gdzie poziom zaszczepienia ludności jest niski.

 


Profilaktyka


W Polsce osoby do 19. roku życia poddawane są obowiązkowo profilaktycznym szczepieniom ochronnym przeciw błonicy. Szczepienia te zaleca się również osobom dorosłym. Jeśli byliśmy szczepieni  podstawowo - zaleca się podawanie pojedynczych dawek przypominających co 10 lat, jeśli nie byliśmy zaszczepieni - zaleca się schemat szczepienia podstawowego.


Powrót do listy chorób tropikalnych >>


Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.

 

 

 

 


Tężec

 

Opis choroby

 

Tężec to ostra choroba, którą wywołują obecne w glebie bakterie Clostridium tetani. Do zakażenia dochodzi poprzez zanieczyszczenie rany ziemią, nawozem, kurzem lub innym ciałem obcym, zanieczyszczonym zarodnikami tężca. Choroba i jej objawy są powodowane działaniem silnej neurotoksyny produkowanej przez bakterie. Objawy kliniczne tężca to sztywność i bolesne skurcze mięśni, często zaczynające się od żuchwy i szyi, powodujące szczękościsk. Następnie może nastąpić długotrwały skurcz mięśni pleców (opisthotonus) i skurcze innych mięśni. Mogą wystąpić także dalsze powikłania, takie jak dysfagia czy zachłystowe zapalenie płuc, które mogą prowadzić do śmierci, jeśli intensywne leczenie wspomagające nie zostanie rozpoczęte odpowiednio szybko.

 

 

Występowanie

 

Laseczki tężca (Clostridium tetani) występują w glebie we wszystkich regionach świata.

 

 

Ryzyko dla podróżujących

 

Każdy podróżujący powinien być w pełni zabezpieczony przed tężcem. Prawie każda rana, od drobnego zranienia do wypadku komunikacyjnego (np. na motorze) niesie ryzyko zakażenia tężcem.

 

 

Profilaktyka

 

Najlepszym sposobem zapobiegania tężcowi są szczepienia ochronne. W Polsce szczepienie przeciw tężcowi jest obowiązkowe dla dzieci i młodzieży do lat 19. Osobom dorosłym powyżej 19. roku życia (szczepionym podstawowo) zaleca się pojedyncze dawki przypominające – co 10 lat, a nieszczepionym w przeszłości - szczepienie podstawowe.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>


Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.


Poliomyelitis

 

Opis choroby


Poliomyelitis znana również jako polio lub Choroba Heinego-Medina to choroba zakaźna,  którą wywołuje wirus polio (serotyp 1, 2 i 3). Do zakażenia dochodzi głównie drogą pokarmową. Przebieg choroby najczęściej jest bezobjawowy. Przebieg objawowy może mieć natomiast trzy postacie: poronna (gorączka, bóle gardła, wymioty), oponowa (gorączka, ból głowy, przeczulica, wymioty, sztywność karku) lub najcięższa postać - porażenna, związana z porażeniem wielu mięśni, w tym oddechowych, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.

 

 

Występowanie


Drzed pojawieniem się szczepień przeciw poliomyelitis, zakażenia wirusem polio były powszechne na całym świecie, ze szczytem zachorowań w sezonie letnim. Zmieniło się to po wprowadzeniu na rynek szczepionki przeciw polio. Dzięki Inicjatywie Globalnej Eradykacji Polio (GPEI) udało się radykalnie zmniejszyć liczbę przypadków wystąpienia polio na całym świecie (o ponad 99%). Obecnie poliomyelitis występuje endemicznie w dwóch krajach: Afganistanie i Pakistanie.

 

 

Ryzyko dla podróżujących


Pomimo postępów w zwalczaniu wirusa polio na całym świecie, kraje wolne od polio pozostają zagrożone importowanymi przypadkami i wybuchami epidemii, a podróżnicy do niektórych krajów są narażeni na ryzyko zakażenia wirusem polio. Dlatego też wszyscy podróżujący do i z krajów lub obszarów raportujących występowanie wirusa polio powinni zostać odpowiednio zaszczepieni. Aktualne informacje na temat rozprzestrzeniania się dzikich szczepów wirusa polio można znaleźć na stronie: www.polioeradication.org oraz na naszej stronie w sekcji Artykuły.

 

 

Profilaktyka


Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania chorobie są szczepienia przeciw poliomyelitis. Polskie dzieci do 6. roku życia są obowiązkowo poddawane szczepieniom przeciw tej chorobie. Osoby dorosłe, prawidłowo zaszczepione w dzieciństwie, przed podróżą do krajów zagrożonych występowaniem poliomyelitis powinny przyjąć jednorazowo dawkę przypominającą inaktywowanej szczepionki.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.

 


Dur brzuszny

 

Opis choroby

 

Dur brzuszny jest ostrą układową chorobą zakaźną, wywoływaną przez pałeczkę duru brzusznego Salmonella typhi. Do zakażenia dochodzi na drodze pokarmowej, przez spożycie zakażonej żywności lub wody, rzadziej w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą chorą lub nosicielem. Wśród objawów duru brzusznego wymienia się: stopniowe narastanie gorączki, ból głowy, złe samopoczucie, brak apetytu i bezsenność. Obserwuje się również objawy jelitowe np. biegunki i zaparcia. Choroba może mieć różne nasilenie. Bez odpowiednio zastosowanego leczenia, niektórzy pacjenci mogą rozwinąć utrzymującą się gorączkę, bradykardię, hepato- i splenomegalię, objawy brzuszne i czasami zapalenie płuc. U około 20% pacjentów pojawiają się różowe plamki znikające pod wpływem ucisku. W trzecim tygodniu choroby,  u nieleczonych osób mogą wystąpić powikłania żołądkowo-jelitowe i mózgowe, co może prowadzić do śmierci nawet w 10-20% przypadkach. Najwyższą  śmiertelność obserwuje się u dzieci poniżej 4 lat.

 

 

Występowanie

 

Dur brzuszny powszechnie występuje w krajach rozwijających się. Każdego roku choruje 22 miliony osób na całym świecie. W Indiach i w okolicznych państwach w Azji Południowej ryzyko zakażenia Salmonella typhi jest wielokrotnie większe niż w pozostałych częściach świata. Za szczególnie zagrożone durem brzusznym uważa się także kraje Afryki Północnej i Zachodniej, niektóre wyspy Indonezji oraz część tropikalnej Ameryki Południowej (przede wszystkim Peru).

 

 

Ryzyko dla podróżujących

 

Do zakażenia u podróżnych dochodzi najczęściej przez spożycie zanieczyszczonej żywności i napojów, przy czym częstym źródłem zakażenia w krajach tropikalnych są owoce morza łowione w zbiornikach wodnych zanieczyszczonych ściekami kanalizacyjnymi, jak również surowe owoce, warzywa, mleko oraz produkty mleczne.

 

 

Profilaktyka

 

Aby skutecznie zabezpieczyć się przed durem brzusznym należy połączyć dwa sposoby profilaktyki: szczepienia przeciw tej chorobie oraz przestrzeganie zasad higieny, zwłaszcza podczas przygotowywania, jak również spożywania posiłków. W centrach medycyny podróży jest dostępna szczepionka, której jedna dawka podana przed wyjazdem zabezpiecza podróżnika na 3 lata.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.


Żółta febra (żółta gorączka)

 

Opis choroby


Żółta febra (żółta gorączka) to ciężka choroba, wywoływana przez wirus należący do rodziny Flaviviridae. Przenosi się na człowieka poprzez ukłucie zakażonego wirusem komara. Rezerwuar wirusa żółtej febry stanowią ssaki naczelne: ludzie i zwierzęta. Jego transmisja zachodzi w trzech cyklach: leśnym, miejskim oraz pośrednim, który dotyczy regionów na pograniczu dżungli w tropikalnej Afryce. W cyklu leśnym wirus przenoszony jest pomiędzy komarami i zwierzętami zamieszkującymi dżunglę, a zakażenia u ludzi mają charakter sporadyczny i dotyczą osób udających się w rejony leśne w tropiku w celach zawodowych lub rekreacyjnych. Cykl pośredni polega na przenoszeniu wirusa przez komara ze zwierzęcia na człowieka na pograniczu dżungli w Afryce. Z kolei cykl miejski to przenoszenie wirusa przez komara bezpośrednio na człowieka.
Mimo, że większość zakażeń przebiega bezobjawowo, niektóre prowadzą do ostrej choroby charakteryzującej się dwiema fazami. Początkowo występuje gorączka, ból mięśni, ból głowy, dreszcze, brak łaknienia, mdłości i / lub wymioty, często z bradykardią. U około 15% pacjentów po kilku dniach dochodzi do rozwinięcia się drugiej fazy choroby. Znowu pojawia się gorączka, rozwija żółtaczka, bóle brzucha, wymioty i zmiany krwotoczne. Połowa tych pacjentów umiera w ciągu 10-14 dni od rozpoczęcia choroby
.

 

 

Występowanie

 

Żółta gorączka występuje w tropikalnych obszarach Afryki oraz Ameryki Środkowej i Południowej. Transmisja może wystąpić na wysokości do 2300 metrów w obu Amerykach i prawdopodobnie wyżej w Afryce. Szczegółowe dane na temat występowania tej choroby można uzyskać na stronach internetowych należących do CDC lub WHO.

REGION PAŃSTWA
Afryka Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Czad, Demokratyczna Republika Konga, Etiopia, Gabon, Ghana, Gambia, Gwinea, Gwinea Bissau, Gwinea Równikowa, Kamerun, Kenia, Kongo, Liberia, Mali, Mauretania, Niger, Nigeria, Republika Środkowoafrykańska, Rwanda, Senegal, Sierra Leone, Somalia, Sudan, Togo, Uganda, Wybrzeże Kości Słoniowej
Ameryka Południowa
i Środkowa
Argentyna, Boliwia, Brazylia, Kolumbia, Ekwador, Gujana Francuska, Gujana, Panama, Paragwaj, Peru, Surinam, Trinidad i Tobago, Wenezuela

 

 

Ryzyko dla podróżujących


Szacuje się, że ryzyko zachorowania u osób nieuodpornionych przed wyjazdem dotyczy 50  podróżnych na 100 000 w ciągu 2-tygodniowego pobytu w Afryce Zachodniej oraz odpowiednio 5 osób na 100 000 w Ameryce Południowej. Największe zagrożenie występuje podczas pory deszczowej, zwłaszcza pod koniec tego okresu oraz na przełomie pory deszczowej i suchej. W Ameryce Południowej takie warunki zwykle obserwuje się od stycznia do maja, w Afryce Zachodniej - od sierpnia do października. Epidemie żółtej gorączki, zwłaszcza związane z transmisją w cyklu miejskim, mogą jednak także występować podczas pory suchej.

 

 

Profilaktyka


Szczepienie przeciwko żółtej gorączce jest obecnie, jako jedyne, objęte regulacjami określanymi przez Międzynarodowe Przepisy Zdrowotne (z j. ang. International Health Regulations - IHR) Światowej Organizacji Zdrowia z 2005 roku.

 

U podróżujących szczepienie przeciwko tej chorobie jest:

 

  • zalecane dla udających się w rejony zagrożone zakażeniem wirusa żółtej gorączki, niezależnie od tego czy są one objęte obowiązkiem szczepień.
  • obowiązkowe dla wszystkich podróżnych, przybywających do kilkunastu krajów Afryki i Ameryki Południowej, o ile nie występują przeciwwskazania do podania szczepionki.
  • obowiązkowe dla osób opuszczających rejony występowania żółtej gorączki i przybywających do niektórych krajów potencjalnie zagrożonych transmisją wirusa żółtej febry; takie wymagania dotyczą podróżnych przekraczających granice państwowe na terytorium Afryki i Ameryki Południowej lub Środkowej, a także udających się z tych regionów do krajów położonych w tropikalnej części Azji oraz do Australii.

 

Kwalifikacja do szczepienia przeciwko żółtej gorączce przed wyjazdem zagranicznym powinna uwzględniać indywidualne ryzyko zakażenia wirusem żółtej febry związane z trasą i charakterem podróży, potencjalne konsekwencje kliniczne w razie zachorowania, w szczególności znaczną śmiertelność w przebiegu objawowej żółtej gorączki, wymogi wynikające z IHR, ewentualne przeciwwskazania oraz ryzyko rzadko występujących, ciężkich działań niepożądanych szczepionki u danego podróżnego.

 

UWAGA! Niektóre Państwa wymagają, by osoby przybywające bezpośrednio z rejonów zagrożonych żółtą gorączką były szczepione przeciw tej chorobie. Szczegółowe informacje dostępne są w serwisie WHO: www.who.int/ith Dodatkowo, informacje na ten temat znajdują się w zakładce Materiały do pobrania, w pliku "Szczepienia obowiązkowe i zalecane przed wyjazdem do różnych krajów świata".

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.


Wścieklizna

 

Opis choroby


Wścieklizna jest śmiertelną chorobą zakaźną o ostrym przebiegu, wywoływaną przez neurotropowe wirusy, pochodzące z rodziny Rhabdoviridae. Do zakażenia najczęściej prowadzi pokąsanie przez chore zwierzę bądź inny kontakt jego śliny z błonami śluzowymi, spojówkami lub uszkodzoną skórą człowieka. W krajach rozwijających się najczęściej źródłem zakażenia są psy przebywające między ludźmi. Okres wylęgania choroby trwa średnio 1-3 miesięcy. Pierwsze objawy pojawiają się najwcześniej po 10 dniach od przedostania się wirusa do organizmu. Są nimi: uczucie niepokoju, ból głowy, gorączka, złe samopoczucie, zmiany czucia w miejscu ugryzienia. Następnie pojawiają się: nadpobudliwość, halucynacje, aerofobia, hydrofobia. Pojawiają się bolesne skurcze mięśni przy przełykaniu, trudności w oddychaniu oraz napady drgawek prowadzące do delirium i zgonu po kilku dniach. Rzadziej spotykaną formą, jest wścieklizna porażenna, charakteryzująca się porażeniami, utratą czucia, osłabieniem i bólem.

 

 

Występowanie


Choroba występuje niemal na całym świecie. Najwięcej przypadków wścieklizny u ludzi ma miejsce w Azji, Afryce oraz Ameryce Południowej i Środkowej. Większość z 55 tysięcy śmiertelnych przypadków wścieklizny rocznie odnotowuje się w Afryce i Azji. Najczęściej są one konsekwencją ugryzienia przez psa.

 

 

Ryzyko dla podróżujących


Największe zagrożenie stanowią koty i psy uliczne, które krążą między ludźmi. Do grupy wysokiego ryzyka zachorowania na wściekliznę należą dzieci, gdyż ich mała postura sprzyja rozleglejszym ranom w wyniku pokąsania, a one same chętnie garną się do zwierząt, przy czym często nie informują, że zostały pokąsane. Ryzyko zakażenia wścieklizną jest proporcjonalne do prawdopodobieństwa kontaktu z potencjalnie wściekłym ssakiem. W większości krajów rozwijających się stosunek liczby psów (udomowionych i bezdomnych) do ludzi wynosi 1:10. Szacuje się również, że co roku na 100 tysięcy mieszkańców, 100 z nich zostaje pogryzionych przez psa podejrzanego o wściekliznę. Kolejną grupą narażoną na ryzyko wścieklizny są grotołazi, którzy mogą mieć kontakt z nietoperzami zamieszkującymi jaskinie. Nietoperze mogą przenosić wściekliznę poprzez polizanie lub muśnięcie skóry człowieka.

 


 

 

Profilaktyka


Szczepienie przeciwko wściekliźnie jest rekomendowane w dwóch sytuacjach:


  • Aby chronić tych, którzy są narażeni na ryzyko zakażenia wirusem wścieklizny, np. przed wyjazdem do strefy endemicznej lub podczas wykonywania wybranych zawodów - jest to tzw. szczepienie przedekspozycyjne.
  • Aby zapobiec rozwojowi wścieklizny po ugryzieniu przez zwierzę podejrzane o wściekliznę - jest to szczepienie poekspozycyjne.

 

Osoby szczególnie narażone na zakażenie ze względu na charakter podróży powinny zaszczepić się przeciwko wściekliźnie przed wyjazdem. Szczepienie przed podróżą nie zwalnia jednak z zachowania środków ostrożności. Bezwzględnie należy unikać dotykania oraz głaskania obcych zwierząt, nawet, gdy są domowe i zachowują się przyjaźnie. Gdy zaobserwujemy dziwnie zachowujące się zwierzę należy poinformować o tym odpowiednie służby. Ponadto, jeśli podczas podróży ugryzie nas zwierzę to mimo zaszczepienia się przed wyjazdem należy zgłosić się do lekarza, który podejmie odpowiednie kroki, aby uniknąć choć najmniejszego ryzyka rozprzestrzenienia się wirusa wewnątrz organizmu.


Powrót do listy chorób tropikalnych >>


Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SPPL.VEROR.16.05.0019 autorstwa dr med. Agnieszki Wroczyńskiej (Krajowy Ośrodek Medycyny Tropikalnej w Gdyni)


SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.


Zakażenia meningokokowe

 

Opis choroby


Zakażenia meningokokowe wywoływane są przez bakterie Neisseria meningitidis. Większość przypadków choroby wywołana jest przez grupy serologiczne: A, B i C; rzadziej przez serotypy Y (w Stanach Zjednoczonych) i X (Afryka, Europa, Stany Zjednoczone). Również serogrupa W-135 ma coraz większe znaczenie, ponieważ powoduje wybuchy epidemii, szczególnie w Arabii Saudyjskiej i kilku krajach subsaharyjskiej Afryki. Zakażenia meningokokowe mogą występować pod postacią inwazyjnej choroby meningokokowej, która jest ciężką infekcją przebiegającą najczęściej jako zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub zakażenie krwi (sepsa). Choroba przenosi się drogą kropelkową oraz bezpośrednio, np. poprzez picie z jednej butelki z chorym bądź nosicielem meningokoków. Wśród objawów inwazyjnej choroby meningokokowej wymienia się: nagłą gorączkę, dotkliwy ból głowy, sztywność karku, nudności, częste wymioty. Czasami na ciele chorego pojawia się różowa wysypka. Zdarza się gwałtowny przebieg choroby z objawami uszkodzenia układu nerwowego, niewydolnością wielu narządów, zaburzeniami krzepnięcia krwi, zakończony śmiercią.

 

 

Występowanie


Sporadyczne przypadki zachorowań spotyka się na całym świecie. W strefach umiarkowanych zwykle występują one w miesiącach zimowych. Lokalne epidemie zdarzają się najczęściej w skupiskach ludzi (np. akademikach, koszarach wojskowych). W Afryce Subsaharyjskiej wyróżnia się tzw. „pas meningokokowy”. Jest to strefa krajów rozciągająca się przez cały kontynent: od Senegalu do Etiopii, gdzie występuje najwyższe ryzyko zakażenia Neisseria meningitidis.  W rejonie tym odnotowuje się duże ogniska zachorowań w porze suchej (od listopada do czerwca). Najczęściej chorobę wywołują meningokoki grupy A, zdarzają się także zakażenia bakteriami z grupy C oraz innymi.

 

 

Ryzyko dla podróżujących

 

Osoby podróżujące do krajów uprzemysłowionych narażone są na umiarkowane ryzyko choroby meningokokowej wywołanej przez serotypy: A, B lub C. U podróżujących, udających się do subsaharyjskiego pasa meningokokowego ryzyko zachorowania wzrasta, zwłaszcza w porze suchej. Mogą bowiem wystąpić tam większe epidemie, wywołane przez serotypy: A i W-135. Z kolei pielgrzymi udający się do Mekki powinni zabezpieczyć się przed czterema serotypami meningokoków - Arabia Saudyjska wymaga, aby odwiedzający Mekkę mieli aktualne szczepienia przeciw serotypom meningokokoów: A, C, Y i W-135.

 

 

Profilaktyka

 

Profilaktyka zachorowań wywołanych przez Neisseria meningitidis polega na szczepieniu przeciw tej chorobie. W Polsce jest dostępne szerokie spektrum szczepionek przeciw meningokokom. Zapobieganie tej chorobie polega także na unikaniu skupisk ludności w regionach zagrożonych, zwłaszcza w pomieszczeniach zamkniętych.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.

 


Cholera


Opis choroby


Cholera jest ostrą chorobą przewodu pokarmowego wywoływaną przez bakterię Vibrio cholerae. Większość zakażeń przebiega bezobjawowo, forma łagodna charakteryzuje się wodnistą biegunką, natomiast w ciężkich przypadkach objawia się obfitą, wodnistą biegunką z nudnościami i wymiotami, prowadzącą do odwodnienia. W ciężkich przypadkach odwodnienie to może prowadzić do śmierci na skutek zaburzeń krążenia. Do zakażenia dochodzi poprzez spożycie skażonej wody lub żywności; rzadko poprzez kontakt z chorym lub zakażonym. Okres wylęgania cholery jest bardzo krótki i trwa od kilkunastu godzin do 5 dni.



Występowanie


Choroba występuje w krajach rozwijających się w Afryce, Azji, Ameryce Południowej i Środkowej. Obecnie cholera najczęściej występuje w postaci epidemii w rejonach o niskim poziomie warunków sanitarnych.



Ryzyko dla podróżujących


Ryzyko zakażenia cholerą dla większości turystów jest niskie. Na zachorowanie najbardziej narażeni są podróżni udający się w rejony epidemii cholery, jak również turyści przebywający w krajach rozwijających się, którzy nie przestrzegają zasad bezpiecznego spożywania posiłków i napojów (zwłaszcza w zakresie ograniczeń dotyczących wody oraz niedogotowanych ryb i owoców morza).



Profilaktyka


Działania prewencyjne przeciwko cholerze polegają przede wszystkim na poprawie warunków sanitarnych oraz zabezpieczaniu zbiorników wodnych. Będąc w kraju egzotycznym należy szczególnie dbać o higienę oraz koniecznie każdorazowo myć ręce po skorzystaniu z toalety. Warto kierować się zasadą: ugotuj, obierz lub zapomnij o zjedzeniu posiłku. Skuteczną formą profilaktyki jest też doustna szczepionka przeciwko cholerze.


Powrót do listy chorób tropikalnych >>


Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.




Japońskie zapalenie mózgu

 

Opis choroby

Japońskie zapalenie mózgu to choroba wirusowa przenoszona przez komary z rodzaju Culex. Zakażenia u ludzi najczęściej są bezobjawowe. W przypadkach objawowych choroba może przebiegać łagodnie lub ciężko. Infekcje łagodne charakteryzują się gorączką, aseptycznym zapaleniem opon mózgowych lub zapaleniem mózgu. W ciężkich przypadkach choroba ma nagły początek, postępuje szybko, objawia się bólem głowy, wysoką gorączką i objawami oponowymi. Po przebytej chorobie możliwe są trwałe następstwa neurologiczne. Około 25% ciężkich przypadków klinicznych kończy się śmiercią.


Występowanie


Japońskie zapalenie mózgu jest główną przyczyną wirusowego zapalenia mózgu w Azji i występuje w prawie wszystkich krajach azjatyckich. W dużej mierze dzięki szczepieniom zachorowalność na tę chorobę spadła w Japonii, Korei Południowej oraz w niektórych regionach Chin, a ostatnio również w Nepalu, Sri Lance, Tajlandii i Wietnamie. Jednakże transmisja wirusa w tych krajach występuje nadal, a osoby niezaszczepione są narażone na zakażenie. Przypadki zakażeń raportowane są także w Bangladeszu, Indiach, Pakistanie, Kambodży, Laosie, Filipinach i innych krajach w regionie. Transmisja wirusa związana jest z porą deszczową w południowo-wschodniej Azji, a w rejonach tropikalnych występuje przez cały rok. W umiarkowanych rejonach Chin, Japonii, na Półwyspie Koreańskim i we wschodniej części Rosji transmisja wirusa występuje głównie w okresie letnim i jesiennym.


Ryzyko dla podróżujących

Dla większości turystów podróżujących do Azji ryzyko zachorowania na japońskie zapalenie mózgu jest bardzo niskie, szczególnie gdy są to pobyty krótkoterminowe na obszarach miejskich. Jednak ryzyko zmienia się w zależności od pory roku, miejsca, czasu trwania podróży i aktywności turysty.


Profilaktyka

Podobnie jak w przypadku innych chorób przenoszonych przez komary należy chronić się przed ich ukąszeniami. Szczepienie jest zalecane u osób planujących spędzać dużo czasu na powietrzu w sezonie transmisji wirusa na obszarach zagrożonych (spanie w namiotach, wycieczki piesze, praca).

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>


Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.


Kleszczowe zapalenie mózgu

 

Opis choroby


Kleszczowe zapalenie mózgu jest wirusową chorobą ośrodkowego układu nerwowego wywoływaną przez wirusy z rodzaju Flavivirus przenoszone przez kleszcze. Można się nią zarazić przez zakażonego kleszcza bądź sporadycznie poprzez niepasteryzowane produkty nabiałowe. Choroba przebiega dwufazowo. Najpierw pojawiają się objawy przypominające grypę, później następuje chwilowa poprawa, a u części osób dochodzi do drugiej fazy, charakteryzującej się bólami głowy, gorączką, wymiotami, nudnościami, utratą przytomności i zespołem objawów neurologicznych. Następstwami choroby mogą być: depresja, zanik mięśni oraz ciągły ból głowy.

 

 

Występowanie

 

Kleszczowe zapalenie mózgu zazwyczaj występuje ogniskowo, nawet na terenach endemicznych. Obecnie najczęściej zgłaszane są przypadki w Rosji, na południowej Syberii oraz w krajach bałtyckich.

 


Ryzyko dla podróżujących


Podróżni mogą być narażeni na tę chorobę od kwietnia do listopada. Największe ryzyko kontaktu z zakażonym kleszczem występuje na wysokości do 750 metrów n.p.m., niemniej jednak w ciągu ostatnich lat znaleziono wirusa nawet na  wysokości 1500 metrów n.p.m.

 


Profilaktyka


Wybierając się do lasu, należy zachować środki ostrożności. Najlepiej zasłonić jak największą część ciała nosząc odpowiednią odzież, w tym długie spodnie i kryte obuwie. Należy również codziennie dokładnie sprawdzać ciało, by przyczepione kleszcze usunąć jak najszybciej. Przebywając na zagrożonych obszarach należy także unikać spożywania niepasteryzowanego nabiału. Profilaktycznie stosuje się także szczepionkę przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu.

 

Powrót do listy chorób tropikalnych >>

 

Opracowano na podstawie: International Travel and Health 2012, WHO (www.who.int/ith) oraz CDC Health for International Travel 2016 (www.cdc.gov/travel).

 

SZCZEPIENIE WYMAGA KONSULTACJI Z LEKARZEM
Niniejszy materiał ma charakter informacyjny i nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych ze szczepieniami.
W celu uzyskania pełnej informacji w tym zakresie, należy skontaktować się z lekarzem.

 


Malaria

 

Malaria jest groźną dla życia chorobą pasożytniczą przenoszoną przez komara widliszka. Zapobieganie malarii polega na unikaniu ukłuć tych owadów (repelenty, moskitiera) i stosowaniu profilaktycznych leków przeciwko tej chorobie.

Powrót do listy chorób tropikalnych >>



mapa glowna polski
WYBIERZ WOJEWÓDZTWO
a a a s d s s s s s d f

DOKĄD JEDZIESZ?
SPRAWDŹ, NA CO SIĘ ZASZCZEPIĆ!

Wybierz z listy kraj, który Cię interesuje i dowiedz się przed jakimi chorobami warto się zabezpieczyć.



sprawdż

PYTANIE
DO EKSPERTA

Masz pytania dotyczące
bezpieczeństwa w podróży?
Skorzystaj z porady naszego eksperta. pytanie

RSS Feed Widget

NEWSLETTER

Chcesz być na bieżąco?
Zapisz się do naszego newslettera!